Tekst "Het Drents Volkslied"

Mien Drenthe	Drents Volkslied
Ik heb oe lief, mien eig´n Laandtien, mien olde Drenthelaand. ´k Hol van de eenvoud in oen schoonheid, ´k heb oe mien hart verpaand! Mien taoke valt mi´j lichte, want steeds blieft aan mien zied, De geest van ´t olde Drenthe, daorum vergeet ´k oe niet.	Ik heb u lief mijn heerlijk landje Mijn enig Drentheland Ik min de eenvoud in uw schoonheid ‘k Heb u mijn hart verpand Mijn taak vervuld’ ik blijde Waarheen ook plicht mij riep Uw geest was ’t die mij leidde Daarom vergeet ‘k u niet
´k Heur nog de held´re schaopenklokkies, bi´j ´t zinken van de zun, As schaopies keerden van de heide, as moeke veur oes zung. O, kon ´k nog ienmaol heuren, dat lied in ´t schemeruur, En vaoders mooi verhaoltien, bi´j ´t vrolijk knappend vuur.	‘k Hoor nog de lieve held’re klokjes Bij zinkend’avondzon Als schaapjes keerden van de heide En moeder met ons zong O, kon ik nog eens horen Dat lied in ’t schemer uur En vaders schoon vertelsel Bij ’t vrolijk knappend vuur
´k Zie nog oen brink mit stoere ieken, waor ik mien makkers vond. Waor ik mien twiegen mantie vulde, mit ekkels glad en rond. Daor bi´j die olde linde, kwam ´k mit mien vrienden saom. Zo menig vriend ging henen, de schors bewaort zien naom.	‘k Zie nog uw brink met forse eiken Waar ik mijn makkers vond Waar ik mijn tenen mandje vulde Met eikels glad en rond Daar bij die oude linde Kwam ‘k met mijn vrienden saam Zo menig vriend ging henen De schors bewaart zijn naam
De roege boswal langs oen velties, war mien luilekkerlaand. Die gaf mi´j lekk´re zoete brummels, oet milde gulle haand. Daor gaorde ik de braandstof veur ´t olt en heilig vuur, As lentes aodem wekte, oen sluim´rende natuur.	De ruige boswal langs uw velden Was mijn luilekkerland Die gaf mij heerlijk zoete bramen Uit milde gulle hand Daar gaarde ik de brandstof Voor ’t oud en heilig vuur Als lente’s adem wekte Uw sluim’rende natuur
Waor nog de held´re koele veenplas, oen vredig stroompje voedt, Daor in dat wiede broene heivlak, waor wilp en korhoen broedt, Daor koelde ik mien spieren, in ´t nat van zuuv´re wel, Daor heb ik leren zwieren, op scheuvels blaank en snel	Waar nog de koele held’re veldplas Uw vredig beekje voedt Daar in dat wijde bruine heivlak Waar wulp en korhoen broedt Daar koelde ik mijn leden In ’t nat van zuivere wel Daar heb ik leren zwieren Op ijzers blank en snel
Die beelden uut dat gries verleden, bin ´k nooit weer kwiet ´eraokt. Bi´j al de stried die ´k hebbe streden, hebt zie mi´j staark ´emaokt. Daorum van haarte dankbaor, zing ´k oe mien schoonste lied, Mien eig´n olde Drenthe, vergeten kan ´k oe niet!	Die beelden uit dat zoet verleden Wat blijven zij mij bij Vaak heb ik zware strijd gestreden Dan hielpen, sterkten zij En nu ten volle dankbaar Wijd ‘k u mijn beste lied Mijn heilrijk heerlijk Drenthe Vergeten kan ‘k u niet